Boriska Hoogenbosch laat zich graag inspireren door de vorm en klank van een ruwe steen. Tijdens het hakken bepalen de zachte en hardere gedeelten en evt. breuklijnen welke vorm mogelijk kan ontstaan. Bij de eerste stadia van het hakken en raspen laat zij zich leiden door de structuur van de steen. Gaandeweg het vormgeven voegt een bepaalde stemming zich toe. Hieruit ontstaat een verband met een innerlijke gemoedsstemming of bewegingsactie. Uiteindelijk komt al schurend en polijstend de kleur tevoorschijn en krijgt het beeldhouwwerk zijn naam.